Bewust onbekwaam

Het zijn duistere tijden. Niet helemaal waar, want ik geniet erg van het leren, maar zwaar is het wel. De eerste weken van de lerarenopleiding waren een soort frischer frölicher Krieg met Blackboard, aan te schaffen boeken, leerdoelen en studentenadministratie. Het waren de tijden dat ik nog vooral onbewust onbekwaam was op het gebied van het docentschap en louter interessante theorieën tot me nam over de roos van Leary, activerende lesontwerpen en historisch besef. Al snel echter doemden de dark ages op. Ik bevind me er nu middenin en het is naar. Van onbewust bekwame, door de wol geverfde freelance schrijver ben ik een bewust onbekwame aankomende docent geworden. De weinige theorie en het geringe gereedschap dat ik heb verzameld, moet ik nog echt in de praktijk leren toepassen. Ondertussen is de hoeveelheid kennis en vaardigheden in het domein ‘leraar’ een ongelofelijke rijstebrijberg. Weg senioriteit, weg routine, weg zelfvertrouwen. Ik voel me als iemand die twee keer met de scheikundedoos heeft mogen spelen, en nu met een paar dikke handboeken en een IKEA-inbussleuteltje, een meltdown in Fukushima moet voorkomen.

Anyway: vandaag stond ik voor het eerst als docent voor de klas. Het onderwerp: de sociale kwestie. Gevoelstemperatuur: frisse voorjaarsdag. En bewust onbekwaam is zo een niet-leuk stadium, dat ik zeer gemotiveerd ben snel op het volgende niveau te komen, met zoveel mogelijk vaardigheden. Werk in uitvoering!