voor en over onderwijs

Vandaag hadden we het eerste college pedagogiek. Daar hoorde ik een nieuw woord: rol-acceptatie. Je wilt docent worden, je volgt de opleiding, je staat al voor de klas, maar je gelooft het zelf nog niet écht. Dan zit je dus midden in het proces van rol-acceptatie. En ja: ik zit er middenin.

Soms is de buitenwereld er al verder mee. Zo had ik vrijdag echt een topdag qua rol-acceptatie van buitenaf. Eerst was er ‘s morgens leerling M. die even met me kwam babbelen. M. is een schatje, echt een geweldig kind, maar druk. Kan geen 5 minuten op zijn stoel blijven zitten. Heb ik dus ook nogal eens streng toegesproken. “Komt u hier volgend jaar echt werken?”, vroeg hij. “Ehm nou dat weet ik nog niet”, zei ik. “Hoezo niet, vindt u het hier niet leuk?” “Nou ja, eh, dat wel maar er moet bijvoorbeeld ook een baan zijn he”, zei ik. Waarop M. zei: “O nou, ik hoop het want ik vind u echt een goeie docent.” Ik blij.

‘s Middags ging ik naar Leiden voor m’n zogenaamde go/no-go gesprek. Het werd een go, en naast de nodige opbouwende kritiek kreeg ik ook lof en aanmoediging toegezwaaid. (En studiepunten – hoera!) Ik weer blij.

In de trein naar huis raakte ik aan de praat met een man tegenover me. Hoewel ik nota bene een stukkie zat te tikken voor het ‘gewone’ werk dat ‘gewoon’ doorgaat, vroeg hij aan me: “Bent u docent ofzo?” Misschien kwam het door mijn tas vol paperassen? Ik weet het niet. Maar ook hier werd ik best blij van.

Rol-acceptatie: mooi woord. Hoeft niet allemaal vandaag. Het groeit. Buitenwereld, bedankt!